امام علی (ع) می فرماید
۞ هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است. ۞
Monday, 1 June , 2020
امروز : دوشنبه, ۱۲ خرداد , ۱۳۹۹ - 10 شوال 1441
شناسه خبر : 45
  پرینتخانه » سید یدالله یزدان‌پناه, کلام استاد تاریخ انتشار : 29 نوامبر 2016 - 17:28 | 29 بازدید | ارسال توسط :

کلام استاد؛ شرحی بر زیارت مطلقه دوم حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام

🔷 استاد یزدان‌پناه در دروس عرفان در وادی عمل، زیارت مطلقه دوم امام حسین علیه السلام را شرح فرموده‌اند. فایل صوتی و تقریری از این مباحث که به همت برخی از دوستان انجام شده است، تقدیم می‌گردد: شرح زیارت مطلقه اباعبدالله علیه السلام – جلسه اول شرح زیارت مطلقه اباعبدالله علیه السلام – جلسه دوم […]

🔷 استاد یزدان‌پناه در دروس عرفان در وادی عمل، زیارت مطلقه دوم امام حسین علیه السلام را شرح فرموده‌اند. فایل صوتی و تقریری از این مباحث که به همت برخی از دوستان انجام شده است، تقدیم می‌گردد:

شرح زیارت مطلقه اباعبدالله علیه السلام – جلسه اول

شرح زیارت مطلقه اباعبدالله علیه السلام – جلسه دوم

🍀 دو کار لازم برای هر انسان
ما انسان ها باید دو کار را به صورت جدی انجام دهیم: ۱- ارتباط با خدا داشتن. مثل نماز. ۲- ارتباط با اهلبیت داشتن. مثل قرائت زیارت امین الله یا زیارت مطلقه دوم سید الشهداء علیه السلام در هر روز.
این دو ارتباط را هر انسانی باید داشته باشد.

🔵 سعی در حرکت به سوی باطن
هر کاری که انجام می دهیم (همچون ارتباط با پدر و مادر و همسر و استاد و…)، می تواند ذکر عملی باشد، این خود نوعی دست به کار شدن است. ولی علاوه بر این، یک دست به کار شدن های ویژه ای نیز وجود دارد. مثلا سعی کنیم در طول روز یک نمازمان را آباد کنیم. همچنین بسیاری از دستورات ذکری که در شریعت وجود دارد، مثل تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها را با این توجه انجام دهیم. در این صورت است که می توانیم لطف این عبادات را بچشیم. خوبست آدم برخی از دستورات اینچنینی را هر روز برای خودش داشته باشد و آن را به عنوان یک برنامه توجه باطنی برای خودش قرار دهد.
–  از باب مثال زیارت امین الله را به عنوان یک برنامه روزانه داشته باشیم. ولی بنا این باشد که سمت و سوی باطنی به آن بدهیم. با این برنامه، حرکتی رو به جلو را آغاز می نماییم، به گونه ای که آهسته آهسته در دل آن حقایقی ادراک می¬گردد.
–  همچنین زیارت مطلقه دوم اباعبدالله علیه السلام نیز می تواند جز برنامه های روزانه قرار بگیرد. این زیارت در عین اختصار و کوتاهی، بسیار پر نکته است، لذا می توان این زیارت را با همین شیوه (با سمت و سوی باطنی)، اجرا نمود. وقتی جزء برنامه قرار گرفت، اگر حال خوش هم نبود، باز هم خوانده شود؛ حتی برخی برای آن برنامه ترمیمی قرار می دهند بدین صورت که اگر در ساعت مقرر حال خوش نبود، هر وقت دیگری از روز که چنین حالی دست داد، آن وقت زیارت را می خوانند.

🌼 زیارت مطلقه دوم اباعبدالله علیه السلام
–  زیارت مطلقه دوم، از امام هادی علیه السلام رسیده است. این را توجه داشته باشید که هر آن چه از امام هادی علیه السلام در مورد زیارت و دستورات، وارد شده است، خیلی قابل توجه و استفاده است.
–  زیارت مطلقه دوم اباعبد الله علیه السلام، از جمله زیارات عالی است که هم به لحاظ زمانی و هم به لحاظ مکانی مطلق است و آن را در هر زمان و مکانی می توان قرائت نمود.

💐💐 متن زیارت
« بسم الله الرحمن الرحیم
السَّلَامُ عَلَیْک‏ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّهَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ عَلِیٍّ الْمُرْتَضَى السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ فَاطِمَهَ الزَّهْرَاءِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاهَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاهَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ حَتَّى أَتَاکَ الْیَقِینُ فَصَلَّى اللَّهُ عَلَیْکَ حَیّاً وَ مَیِّتاً؛ ثُمَّ تَضَعُ خَدَّکَ الْأَیْمَنَ عَلَى الْقَبْرِ وَ قُلْ أَشْهَدُ أَنَّکَ عَلَى بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّکَ جِئْتُ مُقِرّاً بِالذُّنُوبِ لِتَشْفَعَ لِی عِنْدَ رَبِّکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ؛ ثُمَّ اذْکُرِ الْأَئِمَّهَ بِأَسْمَائِهِمْ وَاحِداً وَاحِداً وَ قُلْ- أَشْهَدُ أَنَّکُمْ حُجَجُ اللَّهِ؛ ثُمَّ قُلْ اکْتُبْ لِی عِنْدَکَ مِیثَاقاً وَ عَهْداً أَنِّی أَتَیْتُکَ أُجَدِّدُ الْمِیثَاقَ فَاشْهَدْ لِی عِنْدَ رَبِّکَ إِنَّکَ أَنْتَ الشَّاهِدُ.» (اصول کافی، ج۴، ص۵۸۷٫ کامل الزیارات، ص۲۱۰ و ۲۱۱٫ بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۱۷۲ و ۱۷۳٫)

🔷 این زیارت را می توان به چهار بخش تقسیم کرد:
۱٫  بخش نخست: ذکر اوصاف سیدالشهداء علیه السلام.
۲٫  بخش دوم: اقرار به ذنوب نزد امام معصوم علیه السلام.
۳٫  بخش سوم: ذکر اسامی تک تک ائمه علیهم السلام و اقرار به حجه الله بودن ایشان.
۴٫  بخش چهارم: تجدید عهد و میثاق با اهلبیت علیهم السلام.

🌴 بخش نخست: ذکر اوصاف سیدالشهداء علیه السلام
«السَّلَامُ عَلَیْک‏ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّهَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ عَلِیٍّ الْمُرْتَضَى السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ فَاطِمَهَ الزَّهْرَاءِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاهَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاهَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ حَتَّى أَتَاکَ الْیَقِینُ فَصَلَّى اللَّهُ عَلَیْکَ حَیّاً وَ مَیِّتاً؛»

🌴 نکات قابل توجه در بخش نخست
۱٫  سلام به معصوم، تشرف به محضر اوست.
توجه داشته باشیم که سلام به امام معصوم علیه السلام، چه از دور و چه از نزدیک، یک نوع تشرف به محضر ایشان است. چرا که معتقدیم دور و نزدیک برای امام و حجت خدا مطرح نیست. ما امام علیه السلام را حاضر می دانیم، درست مثل این که او نشسته است و ما به محضرش می رسیم و سلام می دهیم.
پس این سلام ما، خود تشرف است و نزد امام رسیدن و با او بودن است.

🌴 ۲٫  «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّهَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ»
–  حجه الله یعنی ذوات مقدسی که خدا به او احتجاج می کند. همان طور که در روایات آمده است ما دو نوع حج داریم: حجت ظاهره و حجت باطنه.
–  عقل حجت باطنی است که خدا این گونه با او احتجاج می کند: مگر تو با این عقل متوجه نشدی که این کار خلاف است، پس چرا مرتکب آن شدی؟
–  انبیا و اولیا حجت ظاهری هستند. که خدا بدین صورت با ایشان احتجاج می کند: مگر امیر المومنین و سیدالشهداء علیهما السلام برایت این حقیقت را نشان نداد؟ پس چرا این کار را نکردی؟!
–  این را هم باید دانست که هر کسی حجه الله مطلق نمی شود؛ بله مومن هم حجه الله است، عالم هم حجه الله است، اما حجه الله مطلق کیست؟حجه الله مطلق یعنی: قَدَرترین شخصیت معنوی و مصلح اجتماعی در عالم؛ ما نسبت به اباعبدالله و اهلبیت علیهم السلام بر این عقیده ایم و ایشان را حجه الله مطلق می دانیم.

🌴 ۳٫  «و شاهده علی خلقه»
–  این فراز یعنی: شاهد الله علی خلقه. در فرهنگ قرآنی واژه های شهید و شاهد و… به معنای گواه بر اعمال انسان هاست. یعنی ما زیر ذره بین نگاه اهلبیت علیهم السلام هستیم. چون ایشان چشم خدا هستند و تمام اعمال و نیات و دقایق و ظرایف جان ما نزد ایشان هست و بلکه بهتر از خودِ ما، بر جانمان احاطه دارند.
–  بنابراین شاهد الله یعنی: هیچ چیزی از دست اهلبیت خارج نیست و همه چیز برایشان مثل روز روشن است.

🌴 ۴٫  «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ عَلِیٍّ الْمُرْتَضَى السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ فَاطِمَهَ الزَّهْرَاءِ»
–  در این فراز انتساب حضرت به جدش رسول الله صلی الله علیه و آله و پدر و مادر بزرگوارشان بیان می¬گردد. این انتساب برای خودش معانی بسیاری دارد:
اولا: نفس پسر پیغمبر بودن، برای خودش حرمت می آورد.
ثانیا: حضرت که پسر پیغمبر است، افزون بر حرمت انتساب، نور وراثتی دارد. این نور وراثتی در اهلبیت باعث شده است که ما در ایشان چیزهای عجیب و غریب ببینیم.
ثالثا: به ویژه این که اباعبدالله علیه السلام خود، جزء پنج تن آل عباست.

🌴 ۵٫  «أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاهَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاهَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ حَتَّى أَتَاکَ الْیَقِینُ»
–  این فراز ناظر است به جنبه اجتماعی اهلبیت علیهم السلام که در خصوص زیارات وارده برای سیدالشهداء علیه السلام و برخی دیگر از اهلبیت، این نکته زیاد مورد توجه قرار گرفته است.
–  در حقیقت این فراز ناظر است به این کریمه قرآن: «الَّذینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاهَ وَ آتَوُا الزَّکاهَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَر». (حج، ۴۱) این آیه چه می گوید؟ یعنی مومن حقیقی کسی است که تا تمکُّن پیدا می کند، اقامه نماز می کند و زکات می دهد و امر به معروف و نهی از منکر می کند. علامه طباطبایی در تفسیر المیزان بحث های اجتماعی این آیه را انجام داده است. (بنگرید: المیزان، ج ۲، ص ۳۰۰تا ۳۰۶ و ج ۱۴ ص ۳۸۶)
–  بر این اساس صحنه اجتماع تبدیل می شود به صحنه توحید. خاصیت جامعه دینی و مومنین برتر این است که تا دستش باز می شود به انجام این امور اهتمام می ورزد که ما این را در مورد اباعبدالله علیه السلام می بینیم. ایشان بعد از مرگ معاویه دستش باز شد، لذا به وظیفه اجتماعی خویش عمل نمود.
–  کسی که این فراز را می خواند هم شأن اجتماعی اهلبیت را می فهمد و در ضمن آن، تمام مجاهدت های حضرت سیدالشهداء علیه السلام را در آن کارزار به یاد می آورد، تا «حَتَّى أَتَاکَ الْیَقِینُ»، بدین صورت که تمام حالات حضرت تا لحظه شهادتشان یادآوری گردد.

🌴 ۶٫  «فَصَلَّى اللَّهُ عَلَیْکَ حَیّاً وَ مَیِّتاً»
این یک حقیقت است که تفاوتی میان حیات و ممات امام معصوم علیه السلام وجود ندارد. لذا ما این سلام را به حضرت چه در زمان حیات و چه پس از شهادتشان اهدا می نماییم. نوعا در متون دینی برای تولا و تبری از سلام استفاده می گردد. در تمام این سلام ها یک نوع حمایت و تولی و جبهه بندی نهفته است. انسان باید این امر را در فراخنای دل در نظر بگیرد و این سلام ها را عرض نماید.

🌿 بخش دوم: اقرار به ذنوب در پیشگاه امام معصوم
سپس گونه راستت را بر قبر بگزار و این سخنان را بر زبان جاری کن …
«ثُمَّ تَضَعُ خَدَّکَ الْأَیْمَنَ عَلَى الْقَبْرِ وَ قُلْ أَشْهَدُ أَنَّکَ عَلَى بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّکَ جِئْتُ مُقِرّاً بِالذُّنُوبِ لِتَشْفَعَ لِی عِنْدَ رَبِّکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ».
اگر این امکان بود که صورت را بر قبر حضرت گذاشت، به خاطر تمرکز حاصله از قرب به بدن امام و همچنین قداست نفس مکان، تاثیر بسیاری می گذاشت. ولی اگر این زیارت از راه دور باشد، این کار (قرار دادن گونه راست بر قبر مبارک) در تخیل انسان صورت می گیرد. اگر انسان به همین صورت بگوید و به مضمون آن هم توجه داشته باشد، کم کم این احساس به او دست می دهد که گویا دارد صورت را بر قبر مطهر اباعبدالله علیه السلام می گذارد.
«ثُمَّ تَضَعُ خَدَّکَ الْأَیْمَنَ عَلَى الْقَبْرِ وَ قُلْ أَشْهَدُ أَنَّکَ عَلَى بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّکَ»
چرا که حجه الله یک طمأنینه و وقار خاصی دارد و او از جانب ربّ بینه دارد.

🌿 «جِئْتُ مُقِرّاً بِالذُّنُوبِ»
–  در متون دینی اقرار به ذنوب و اعتراف به گناه و این که انسان مشکلات خویش را ببیند، هم در پیشگاه خداوند متعال خیلی تاکید شده است و هم نسبت به حجت خدا.
–  پشت صحنه این سخن این است که: پیش حجت خدا رفتن، در حقیقت نزد خودِ خدا رفتن است. همین امر باعث شده که اقرار به گناه را علاوه بر محضر خدا، در محضر حجت خدا نیز اجازه دهند.
–  تجویز و تشریع این امر بدین خاطر است که حرکت تکاملی انسان به درستی انجام شود تا گرفتار انانیت و عجب نگردد، و دایما چنین احساس کند که کار او، چندان هم درست نیست. در مباحث نفس اماره عرض کردیم که امیر المومنین علیه السلام فرمودند: مومن همیشه باید به خودش بدگمان باشد.
–  وجود رأفت و مهربانی در حجت خدا، باعث می شود که آدمی نزد آن ها این گونه سخن بگوید. این امر با فضای ولایی امت با اهلبیت علیهم السلام ارتباط پیدا می کند. خود را غلام ایشان دانستن، موجب رام شدن آدمی و شیفته حرکت به سوی کمال می کند. این حالت در حقیقت لطف بندگی و رعیت بودن است.
–  حتی اگر کسی بود که مرتکب گناه هم نمی شد، چنین کسی هم وقتی به محضر حجت خدا می رود، باید خلع سلاح برود. با این روش، دین می خواهد جایگاه و موقعیتمان را به ما نشان دهد.
–  ناگفته نماند که ابراز خطا و اشتباه و گناه نزد هر کسی جایز نیست!

🌿 «لِتَشْفَعَ لِی عِنْدَ رَبِّکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ»
با چنین اوصافی که برای حجت خدا عرض شد، او به درگاه الهی آبرومند است، لذا آدمی او را شفیع خویش قرار می دهد تا از او شفاعت نماید.

🌱 بخش سوم: ذکر اسامی ائمه علیهم السلام و اقرار به حجت الله بودنشان
«ثُمَّ اذْکُرِ الْأَئِمَّهَ بِأَسْمَائِهِمْ وَاحِداً وَاحِداً وَ قُلْ أَشْهَدُ أَنَّکُمْ حُجَجُ اللَّهِ»
–  سپس نام تک تک أئمه را بر زبان جاری می کنیم، بدین صورت: یا امیر المومنین یا امام حسن مجتبی یا اباعبدالله یا امام سجاد یا امام باقر … تا یا امام زمان.. و بعد بگوید: «أَشْهَدُ أَنَّکُمْ حُجَجُ اللَّهِ». همین طور که دانه دانه نام أئمه علیهم السلام برده می شود، پاک می شویم، تا این که در محضر حجت خدا پاک حاضر گردیم.
–  این نام بردن از تک تک أئمه، باید از باب نگاه دانی به عالی باشد. نگاه دانی به عالی و فوق عالی که أئمه علیهم السلام هستند. نفس این نگاه به حجه الله، موجب تکامل و ارتقا می گردد.
–  ضمن نام بردن از تک تک أئمه، این معنا را بر دل بگذرانیم که: شما حجت خدایید به آن معنای خاصی که در متون دینی آمده است. شخصی که خدایی شده، از اسرار حق مطلع است، ناظر بر مردم است و خیر آن ها را می خواهد و می تواند دستگیری کند و…
–  برخی می گویند: می توان نام رسول الله و فاطمه زهراء سلام الله علیهما را هم در ضمن نام أئمه علیهم السلام ذکر نمود، چون ایشان نیز حجه الله هستند. ولی آن چه در روایت آمده این است که نام ائمه را ذکر کن.
–  بر اساس بخش سوم می توان چنین گفت که این زیارت مطلقه، زیارت تمام ائمه علیهم السلام نیز هست و خصوص زیارت اباعبدالله علیه السلام نیست.

🌳 بخش چهارم: تجدید عهد و میثاق
«ثُمَّ قُلْ اکْتُبْ لِی عِنْدَکَ مِیثَاقاً وَ عَهْداً أَنِّی أَتَیْتُکَ أُجَدِّدُ الْمِیثَاقَ فَاشْهَدْ لِی عِنْدَ رَبِّکَ إِنَّکَ أَنْتَ الشَّاهِدُ».
–  یعنی: همین که من آمدم و سلام دادم و سر را بر روی قبر گذاشتم و اقرار به ذنوب کردم و شفاعت خواستم، این را برای من به عنوان یک میثاق و عهد در نظر بگیرید، و در حقیقت من آمدم تا با شما تجدید میثاق کنم. و از شما می خواهم که به این تجدید میثاق، نزد خداوند متعال شهادت دهید.
–  میثاق یعنی: تثبیت رعیت بودن نسبت به امام معصوم و او را حجت خدا دانستن، و اعتراف به دانستن این مطلب. در کنار این میثاق که میثاق اصلی است، میثاق های دیگری هم هست، مثل میثاق سعی و تلاش در پاک شدن.
–  و در آخر هم می گویی: و أنت الشاهد. اعتراف به شاهد الله بودن امام، یک خاصیتش این است که آدم می داند همیشه در مرعی و منظر حجت الله هستند.

پایان

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.