امام علی (ع) می فرماید
۞ هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است. ۞
Monday, 1 June , 2020
امروز : دوشنبه, ۱۲ خرداد , ۱۳۹۹ - 10 شوال 1441
شناسه خبر : 248
  پرینتخانه » دسته‌بندی نشده, سید یدالله یزدان‌پناه تاریخ انتشار : 10 ژانویه 2016 - 20:58 | 28 بازدید | ارسال توسط :

نشست علمی مراد عارفان از عینیت حق و خلق

باسمه تعالی حضرت استاد یزدان‌پناه در جلسه گروه علمی عرفان مجمع عالی حکمت اسلامی (برگزار شده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۱) درباره‌ی مراد عارفان از عینیت حق و خلق سخن گفته‌اند.   چکیده‌ای از این نشست در وبگاه مجمع عالی حکمت اسلامی چنین عرضه شده است:   حضرت استاد این بحث را از منظر عرفان مورد […]

باسمه تعالی

حضرت استاد یزدان‌پناه در جلسه گروه علمی عرفان مجمع عالی حکمت اسلامی (برگزار شده در ۱۱ بهمن ۱۳۹۱) درباره‌ی مراد عارفان از عینیت حق و خلق سخن گفته‌اند.

 

چکیده‌ای از این نشست در وبگاه مجمع عالی حکمت اسلامی چنین عرضه شده است:

 

حضرت استاد این بحث را از منظر عرفان مورد بررسی قرار دادند و بر این امر تأکید فرمودند که بحث عینیت حق و خلق از مسائل مهم عرفانی است که گاهی کج فهمی آن منجر به آسیب‌هایی می‌شود. استاد تعابیری از عرفا در این باره را مطرح کردند. این نظریه به لحاظ فهم عرفی، دشوار است. علت این بدفهمی عرفی برمی‌گردد به فهم عامه از مسئله عینیت که عامل ایجاد دشواری برای فهم عرفانی در این قضیه می‌شود. در واقع با ذهن عرفی این مسئله بد فهمیده می‌شود.
استاد این بحث را در سه مقطع ارائه دادند:
اول: مراد عرفا از عینیت حق و خلق: به نظر استاد عینیت حق و خلق از بحث اطلاق مقسمی حق و سپس ظهورات ناشی می‌شود. عرفا حق را نامتناهی می‌دانند که دارای اطلاق است که هیچ گونه قیدی نخورده است و شواهدی از عرفا در این زمینه ارائه فرمودند. نامتناهی بودن خداوند یعنی وجود نامتناهی است که کل هستی را پر می‌کند و لذا وراء ندارد و دومی هم ندارد که از دل همین مباحث وحدت شخصیه وجود سر در می‌آورد. با این نگاه حتی قید اطلاق را هم نمی‌توان برای ذات حق آورد و این باعث احاطه حق بر ماسوی می‌شود.
وقتی اطلاق مقسمی پذیرفته شد دیگر هیچ شیء دومی برای او نمی‌تواند تصور بشود و نظام علیت و معلولیت نیز برداشته می‌شود.
مطلب دیگر مسئله ظهورات است. عارفان کثرات را ظهور حق می‌دانند. ظهور همان صیرورت مطلق به نحو مقید است یعنی آن مطلق خود را در مقیدات بروز می‌دهد در واقع تجلی حق در کثرت به گونه‌ای باید معنا شود که ورای آن حقیقت واحد نشود؛ زیرا در غیر این صورت اطلاق مقسمی حق به هم می‌خورد.
لازمه این حرف این است که نامتناهی بنفس نامتناهی بودن عین اشیاء می‌شود. پس حق تعالی عین اشیاء است در عین غیریت به تعبیری به نفس اطلاق عین اشیاء است و به نفس همان اطلاق غیر اشیاء‌ است.
با این بیان هم عینیت درست شد و هم غیریت که هر دو به نفس وصف اطلاق ثابت می‌شود. عارفان از این مطلب با تعبیر تمایز احاطی یاد کرده‌‌اند.
به نظر استاد عینیت عرفی، نفس و ذات شیء است در حالی که عینیت عرفانی چیزی غیر از عینیت عرفی است. استاد یزدان‌پناه با استفاده از تعابیر گوناگون عرفا، مسئله عینیت عرفانی را متمایز از عینیت عرفی دانسته است.
تعبیر دیگری که از عرفا وجود دارد جمع بین تشبیه و تنزیه است که ناظر به همین عینیت عرفانی است چنانچه تعبیر دیگری به نام حمل هو هو نیز دارند که در ورای نگاه فلسفی می‌توان گفت الحق هو الخلق بدون بکارگیری ذو و امثال آن و لذا هر جا را که انسان نگاه می‌کند می‌تواند بگوید حق است. این نگاه در حمل هو هو زمانی است که عینیت در عین اثبات غیریت است.
استاد سپس به تبیین بحث غیریت پرداختند و ابتدا دیدگاه فلاسفه غیر از ملاصدرا را مورد بررسی قرار داده و نتیجه گرفتند که یک نوع عزلتی در نگاه فلسفی وجود دارد.
از نظر استاد در کنار عینیت عرفی هرگز بحث غیریت نیست. و حال آن که عینیت در اصطلاح عرفانی چنین است. لذا این دو را نباید یکی دانست. جلسه در ادامه با پرسش اساتید محترم و پاسخ استاد یزدان پناه ادامه پیدا کرد.

 

منبع گزارش بالا

گفتنی است متن بالا نیازمند ویرایش و در مواردی به‌لحاظ علمی و فنی دارای خلل به نظر می‌رسد. ما مواردی را تصحیح کرده‌ایم. بنابراین گویا باید آن را گزارشی نه چندان دقیق و تصویری کمی مبهم از مطالب استاد تلقی کرد.

 

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.